“Ben kimseden ayrıcalık, iltimas, lütuf beklemiyorum. Yasal olan hakkımı istiyorum. Cevap verin, onaylayın, kazmayı vuralım. Reddedin, yolumuza bakalım.”
Bu sözler, artık sesinin duyulmasını isteyen bir yatırımcıya ait.
Kim bu yatırımcı?
Kahta ilçemizde girişimci, yatırımcı ve iş insanı MEHMET YILMAZ.
YILMAZ'IN iddiasına göre; kendi köyünde, kendi arazisi üzerinde tarım ve hayvancılığa yönelik bir yatırım yapmak için gerekli hazırlıkları tamamladı. İlgili kurumların istediği evrakları hazırlayarak dosyasını teslim etti.
Proje yalınızca bir yapıdan ibaret değil.
Meyve, zeytin ve bakliyat işleme tesislerinin yanı sıra küp şekeri üretimini de kapsayan bir yatırım planından söz ediyor. Yani üretim, istihdam ve ekonomik hareketlilik oluşturmayı hedefleyen bir projeden…
Ancak iddiaya göre aradan yaklaşık iki yıl geçmesine rağmen yatırımcı, ilgili kurumlardan projesiyle ilgili net bir “Evet” ya da “Hayır” cevabı alamadı.
İşte insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:
Bu yatırımcı, kendi arazisinde, yasalara uygun şekilde yatırım yapmak istiyorsa iki yıl boyunca neden cevapsız bırakılır?
MEHMET YILMAZ'IN feryadı da tam burada başlıyor:
Memlekete yatırım yapmak suç mu?
Haklı bir soru değil mi?
Bir vatandaş, “Bana ayrıcalık yapın” demiyor.
“Bana özel muamele yapın” demiyor.
“Yasal hakkımı kullanmak istiyorum. Uygunsa onaylayın, değilse reddedin; bende önüme bakayım” diyor.
Yatırımcının iddiası doğruysa, yaklaşık iki yıldır bir dosya neden sonuçlandırılmaz?
Bu soruların cevabını kamuoyu da merak ediyor.
Burada üretimden, istihdamdan, tarımdan ve memleket ekonomisinden söz ediyoruz.
Üç maymunu oynamak çözüm değil!
Öte yandan Kahta’dan ZİYA BOZKURT ve HASAN KAYA sayfalarında bu konuyu gündemde tutarken, başta ilin mülki idare amiri olmak üzere, yetkili makamlarından henüz kamuoyunu tatmin edecek açık bir açıklama gelmemesi dikkat çekiyor!
Geçmiş dönemlerde bu ilin mülki idare amirleri, siyasetçileri ve kurum yöneticileri yatırımcı gelsin diye çapa gösterirdi!
Yatırımcıya ulaşılır, davet edilir, önündeki engellerin kaldırılması için kurumlar arasında koordinasyon sağlanırdı!
Şimdi kendi memleketinde yatırım yapmak isteyen bir girişimci, ARTIK SESİMİZİ DUYUN” diye feryat ediyor!
Ne acı…
İnsan gerçekten sormadan edemiyor:
BU MEMLEKET NE GÜNLERE KALDI?