Plaketin, Başak’ın oda üyelerine gösterdiği “ilgi ve alaka” nedeniyle verildiği belirtilirken, törende “Esnafın en büyük problemi finansmana ulaşım, biz büyük bir aileyiz” mesajı verildi.
Ancak asıl soru tam da burada başlıyor.
6 Şubat depreminin ardından iş yerlerini, sermayesini ve düzenini kaybeden Adıyaman esnafı ekonomik sıkıntılarla mücadele ederken, Nevzat Başak’ın esnafın sorunları konusunda neden daha görünür bir açıklama ve kamuoyu çıkışı yapmadığı sorgulanıyor.
Deprem oldu, esnaf zor günler geçirdi.
Ekonomik sıkıntılar büyüdü.
Finansmana ulaşmak esnafın en büyük sorunlarından biri haline geldi.
Peki bu süreçte esnafın sorunlarını gündeme taşıması beklenen kooperatif başkanı neden sessiz kaldı?
“Kimseyle karşı karşıya gelmeyeyim, kimseyi karşıma almayayım, sessiz kalayım” anlayışı mı tercih edildi?
Hatta esnafın dilindeki daha sert soru şu:
“Acaba koltuğu kaybetmemek için mi herkesle iyi geçinip sessiz kalmak tercih ediliyor?”
Bu soruların cevabını elbette Nevzat Başak verebilir.
Kredi vermek plaketlik bir hizmet mi?
Esnafın finansmana ulaşması zaten kooperatifin temel işlevlerinden biri.
O halde esnafın kafasındaki soru oldukça net:
“Biz kredi kullanınca neden plaket veriliyor? Bizim ihtiyacımız olan kredi zaten görev değil mi?”
Bugün plaketin verilmesi, ister istemez depremden bu yana yaşanan sessizliği de yeniden gündeme getiriyor.
Ve sözün sonunda esnaf diyor ki:
“Biz 6 Şubat’ta dükkânımızı, malımızı, düzenimizi kaybederken yanımızda kim vardı diye baktık. Ekonomik sıkıntıya düştüğümüzde sesimizi kim duyuracak diye bekledik. Şimdi ise bir plaket görüyoruz.”
“Biz plaket istemiyoruz. Biz sorunlarımızın konuşulmasını, hakkımızın savunulmasını ve zor günümüzde yanımızda olunmasını istiyoruz.”
“Kredi kullanmak bizim için lütuf değil, ihtiyacımız. Eğer bir teşekkür plaketi verilecekse, keşke esnafın zor günlerinde gerçekten yanında olanlara verilseydi.”
Adıyaman esnafının bugün sorduğu soru tek:
“Bu plaket gerçekten hizmetin mi, yoksa sessizliğin mi karşılığı?”
Admin
